قطعنامه كنفرانس "كوچيها، معضلات و راهكارها"

 بسم الله الرحمن الرحيم

قطعنامه كنفرانس "كوچيها، معضلات و راهكارها"

کوچیگری، معضل اجتماعی است که در هر کجا وجود داشته باشد، عواقب ناگواری دارد؛ در هزاره جات؛ اما این معضل، به معنی شکنجه و عذاب دردناکی است که در طول بیشتر از یک قرن، اهالی آن دیار را در چنگ خود گرفته است.

در هزاره جات، بهار گرچه شاداب ترین تصویر، از طبیعت را به نمایش می گذارد؛ اما تلخ ترین خاطرات و وحشتناک ترین صحنه ها را نیز برای ساکنان هزاره جات، همراه دارد. هزاره ها می دانند که لبخند غنچه های بهاری، ناتمام مانده و با خنجر دندانهای "اشتران سیاه دندان" بریده خواهند شد. همه ساله، بهار یعنی آغاز مصیبت هزاره ها، آغاز مصیبت مردان و زنانیکه دل شان برای آلاله ها و شقایق وحشی می طپند! بهار در سرزمین من، یعنی؛ فصل بارش غم و ترس و بلا. بلایی که از جنوب می آید و تمام هستی، شادابی و شادی مردم را با خود می برد. این بلا، بیشتر از یک قرن، رفت و آمد دارد.

مجمع سیاسی راه نو اقدام به بررسی این معضل نموده،بابرگذاری اولین کنفرانس"کوچیها،معضلات وراهکارها"تلاش ورزید،تا این جستجوی راه حل این معضل را مدنی بسازد لذا امید وار است تا این روند،پس ازاین نیز،توسط مردم،دوام یابد.

اولين كنفرانس "كوچيها، معضلات و راهكارها" كه به تاريخ 22 حمل 1389 در كابل برگزار گرديد، مسايل عمده و اساسي را مطرح و شركت كنندگان، سخنرانان و صاحب نظران، محورهاي ذيل را به كاوش و تحقيق گرفتند:

1-    تعريف و پيشينه كوچيگري

2-    كوچيگري و نقض حقوق شهروندي

3-    كوچيگري و پيامدهاي اجتماعي آن

4-    كوچيگري در افغانستان، واقعيت يا اهرم سياسي؟

شركت كنندگان كنفرانس، باور دارند كه مطابق تعاريف متداول بين المللي و حقوقي و نيز قوانين افغانستان، كوچي عبارت است از مردمان مالداري كه فاقد جايداد بوده و زندگي خود و مواشي شان را با گشت و گذار در مناطق مختلف سپري مي نمايند. بر اساس اين تعريف، كوچي به ملت و قوم خاص اختصاص نمي يابد، بلكه شامل طيف وسيعي از جامعه بشري مي گردد. بر مبناي تعريف مذكور، پيشينه خاصي براي كوچيگري نيز، نمي توان ذكر كرد.

شركت كنندگان كنفرانس، باور دارند كه پديده كوچيگري هم مناقض حقوق خود كوچيها و هم مناقض حقوق شهروندي ساير شهروندان است، بخصوص اين كه اين پديده در كشور ما، بيشتر از واقعيت، ابزار سياسي در دست حكومتها مي باشد. پيامدهاي اجتماعي خطرناكي را نيز بدنبال دارد. نزاعهاي كوچي و ده نشين، اتلاف حقوق ده نشين، خسارات جاني و مالي، عدم پيشرفت كوچي در عرصه هاي مختلف، آموزشي، صحي و زندگي مدني، انتقال بيماري هاي انساني و حيواني و نقض قانون توسط اين طيف از جمله پيامدهاي خطرناك اجتماعي كوچيگري است.

بنا بر اين شركت كنندگان كنفرانس تأكيد دارد:

1-    اين گونه نشستهاي علمي-حقوقي، بدون گرايش هاي سياسي، دوام يابد.

2-    كوچيگري و حل معضل آن، از بهره گيريهاي سياسي، خارج و بيشتر حقوقي گردد.

3-    با پديده كوچيگري، مطابق تعريف حقوقي و قانوني، برخورد شده و به همه شهروندان، يك سان نگريسته شود.

4-    كوچي مطابق تعريف قانوني و حقوقي آن، از غير كوچي، تفكيك و به ابزاري برخورد كردن با آن، پايان داده شود.

5-    با تفكيك و شناسايي واقعيت كوچيگري بحيث يك ضرورت براي زندگي، راه حلهاي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي براي آن جستجو شود.

كابل

22/1/1389

كنفرانس كوچي ها،معضلات وراه حل ها

 

آجوج و ماجوج.....

 

درطول تاریخ بشریت جماعتی برروی این کوره خاکی زیست وزندگی داشته ودارندکه حیاط شان مثل انگلهای مزاحم بازورسرنیزه وتیروتبربرگرده انسانها بی دفاع سپری می گردد،آنهازندگی راجنگ،کشت وکشتار،غارت می پنداشتند،بی رحم ترین هادرمیان آنهاقهرمانند،شیادترین افرادروی زمین پیغمبران آن ایل وتباراست، درمیان آن قوم ازاحساس نیک بشری واسلامی خبری نیست که هیج بلکه آنگونه خصاییص اسلامی وانسانی راعیب وننگ وازعادات زنانه می پندارند،زن درمیان آن گروه ازقدیم الایام مایه سرشگستگی،عیب وعار، ننگ پینداشته می شد،زن رابه عنوان کالامعاوضه می نموده اند،درنظام خانه وخانوادگی آن گروه پدرخانه حاکم مطلق به تمام معنی می باشد،اوحق داردکه اولادهایش رابکشد،اوحق داردچندین دانه زن انتخاب نماید،اواختیارداردکه دوخترش رابه هرکی دلش بخواهدبدهدمیل زن، علاقه دختروعشق پسردرچنین نظام کفرمطلق می باشد...

ادامه دارد....